Archive for January, 2009

Sir John Mortimer, creator of Rumpole of the Bailey

Posted on January 19, 2009. Filed under: Mortimer Sir John |

John Mortimer in 2003

Writer John Mortimer, at the Edinburgh International Book Festival in August 2003. Photograph: Murdo MacLeod/Guardian

Eminent barrister and distinguished author and playwright, he was one of the great characters of contemporary British life

The barrister, playwright and author Sir John Mortimer, who has died aged 85, was a man for all the seasons that touched his Chilterns garden, where he lived as profusely as he wrote, in a spirit of unjudgmental generosity. His greatest achievement was to create, in Rumpole of the Bailey, a lawyer whom the world would love.

Though born in Hampstead, north London, John grew up in the house at Turville, near Henley, Oxfordshire, that he never really left. His father was an irascible, blind barrister, the Mortimer of Mortimer on Wills, Probate and Divorce. His mother, devoted and stoic, read aloud the sad, true stories of cruelty and passion between the wars contained in his father’s briefs for the divorce court.

John, an only child, was sent to the Dragon school at Oxford, in a class with the historian EP Thompson and a “sour-faced boy who wouldn’t share his tuck”, who grew up to become a severe circuit judge and model for Rumpole’s adversary, Judge Bullingdon. Home from Harrow, the teenager wracked his imagination to stage theatricals that his father might “see” – his contribution to the stiff upper-lipped family pretence that Clifford Mortimer was not blind. In Henley, he encountered with interest the bookshop-owning lesbians who had taken opium with Cocteau, and a prim, elderly lady who had, in her youth, urinated regularly upon pioneering sexologist Havelock Ellis.

He determined to be a writer, and on leaving school joined the Crown Film Unit, devising accounts of industrial and military Britain in wartime. But Clifford had other ideas, a clash captured in A Voyage Round My Father, the account by John of their relationship that first surfaced on BBC radio in 1963: “Father: … if you were only a writer, who would you rub shoulders with? (with contempt) Other writers? You’ll be far better off in the law. Son: I don’t know. Father: No brilliance is needed in the law. Nothing but common sense, and relatively clean fingernails. Another thing, if you were a writer, think of your poor, unfortunate wife… Son: What? Father: She’d have you at home every day! In carpet slippers… Drinking tea and stumped for words! You’d be far better off down the tube each morning, and off to the law courts… the law of husband and wife may seem idiotic at first sight but when you get to know it, you’ll find it can exercise a vague, medieval charm. Learn a little law, won’t you? Just to please me. Son: It was my father’s way to offer the law to me – the great stone column of authority which has been dragged by an adulterous, careless, negligent and half-criminal humanity down the ages – as if it were a small mechanical toy which might occupy half an hour on a rainy afternoon.”

When Britain’s other 1960s playwrights examined their fathers – Peter Nicholls despairingly in Forget-Me-Not Lane, David Mercer bitterly in After Heggarty – A Voyage Round My Father stood out, not only for its stagecraft and for Alec Guinness’s central performance, but for the unquestioning love distilled in its lines for this man who had refused to show any to his son. Many young people ruin what would otherwise be talented and useful lives by devoting themselves to law, and John at the time felt himself to be one of them (he was always remarking on the irony of leaving the artificial atmosphere of the court at 4.30pm for the real life of theatre rehearsals). Yet practice of law, although it sapped the early development of his writing skills, eventually gave him the experience which produced his greatest character.

After Brasenose College, Oxford, and at war’s end, love and law came hand in hand. He was called to the bar in 1948 and in the following year married Penelope Fletcher, taking on her four existing children and adding two of their own. They wrote a travel book together, With Love and Lizards (1957) and novels separately, as he struggled to develop a practice. Soon he discovered a real talent for divorcing people (in those barbaric, fault-finding days before divorce reform), and for the arcane Chancery world in which time and talent is expended in deciding the validity of a will written on a duck egg, or the charitable status of a legacy to Trappist nuns.

After the series of half-hour radio plays, John adapted A Voyage Round My Father for television (1969, with Mark Dignam and Ian Richardson as father and son), then the stage (1971, with Guinness and Jeremy Brett) and then back into a film for television (1982, with Laurence Olivier and Alan Bates). It returned to the West End stage in 2006 with Derek Jacobi and Dominic Rowan. However, John’s first stage success, A Dock Brief – set in the cells, where an incompetent barrister counsels himself and his convicted client – was rooted in his own nervousness about failure and his permanent terror at having responsibility for another’s fate. For this reason, he avoided the criminal law until reform dried up his contested divorce work, and he had no alternative but to go “down the Bailey”.

By the end of the 1960s he had a considerable reputation as a novelist (his first, Charade, drawing on his Crown Film Unit experience, and unrelated to the movie, appeared in 1947) and playwright, and had played an important role in the abolition of the death penalty and the passage of the Theatres Act, which saw off that bane of the British stage, the Lord Chamberlain’s power of censorship – not that his own work had ever been in danger from this quarter.

An irony of his leadership of the anti-censorship movement was his profound belief that anything at all should be capable of being said about sex, coupled with his own reluctance to deal in his work with anything other than its consequence. Sex was an amusing but bemusing fact of life: “The whole business has been overestimated by the poets.”

This was not, one feels, an attitude shared by Penelope. Theirs was, in fact, a remarkable marriage, although its final stages were somewhat bitterly reflected by Penelope in her novel The Home (1971). John, typically, celebrated more of the fun and laughter in his play Collaborators (1973), in which the couple metamorphosed into characters played by Glenda Jackson and John Wood.

By this time, John was a successful silk – he had become QC in 1966 – having reinvented himself as an advocate in murder trials. He found a macabre fascination in the pattern of bloodstains, and acquired a singular ability to charm expert prosecution witnesses out of their preconceptions. He was the greatest cross-examiner of such experts (“the art of cross-examination is not to examine crossly”) and many alleged murderers owed their liberty to his ability to draw out a doubt in the apparently closed mind.

But nothing in the training of the English bar and bench had equipped it for the underground press, and when, in 1971, a largely unreadable magazine called Oz published a cartoon strip featuring Rupert Bear with an erection, its editors were treated as if they had committed treason. QCs, their cab-rank principles forgotten, fled from the proffered defence brief.

A few days before the trial – for conspiracy to corrupt public morals, an offence carrying a maximum of life imprisonment – Richard Neville and I showed John the offending publication while he was lunching a young woman, also named Penelope. They giggled. We begged him to take the case. “Goody,” was his response.

Thus began his second life, as defender of the apparently indefensible, as creator of Rumpole and much else besides, and, from 1972, following his divorce, as husband of Penelope Gollop, Penny the second, and father of Emily and Rosie. His first wife died in 1999. Two autobiographies, Clinging to the Wreckage (1982) and Murderers and Other Friends (1994) speak of a life anchored in family, yet lived in a daily dramatic jumble of court cases, plays and television series, sharply observing the vanities of the world through the blur of diminishing eyesight.

John retired from the bar in 1981. Rumpole was the barrister he wanted to be, but wasn’t. He was too nervous – petrified before a big case, and diffident about his own abilities. However, his final speeches, meticulously handwritten, were minor works of literature. Almost alone at the bar, he could laugh a case out of court (had he stayed, he would have made a fortune in libel defences). His forensic contribution to the Oz case was effectively to end censorship for the written word, first for literature, by arguing the appeal which freed Last Exit to Brooklyn (the 1964 novel by American author Hubert Selby Jr that was prosecuted under obscenity laws for its treatment of sex, drugs and violence), then by persuading the jury to reject the moral corruption charge, and going on to demolish, at the appeal, Judge Michael Argyle’s directions on obscenity.

Of course pornography corrupted – starting with the policemen charged with enforcing the laws against it, many of whom were later jailed for taking bribes. John put on his wig and took off his glasses, so he could not see some of the trash he was called upon to defend with a success that drew rage from Mary Whitehouse and an extravagant attack from the Times, which claimed that no jury was immune to his charm.

The Williams committee on obscenity, reporting in 1980, agreed with Kenneth Tynan in crediting John with achieving a de facto freedom for the written word by his victorious defence of Inside Linda Lovelace (1973), a shabby little book that would have gone unnoticed had the DPP’s office not decided to dignify it with a prosecution, after which it sold a million copies.

From dawn each day John would be at work on his supreme creation, Rumpole of the Bailey. Horace Rumpole had, like all great fictional characters, been composed from fragments of the real people John had worked with, his father, and James Burge (a mercurial Old Bailey junior who never quite recovered from the professional consequences of defending Stephen Ward during the Profumo scandal in 1963) and Jeremy Hutchinson, a mighty defence silk married at the time to Peggy Ashcroft.

In the hands of Leo McKern and Thames Television from 1978 to 1992 (after an initial appearance on the BBC in 1975), and in novels that continued till 2006, Rumpole achieved international acclaim. There are Rumpole societies of lawyers basking undeservedly in his popularity from Los Angeles to Perth. Rumpole is, perhaps, the first truly Dickensian character to emerge from the medium of television. There remains one great virtue about him – his independence – along with much that has, for good reason, passed away. If Rumpole returned today, he would still not be made a silk. The new appointments board displays a marked bias towards appointing prosecutors rather than defenders to the rank of Queens Counsel.

John worked on, long after leaving the bar, meticulous as ever. He came to the European court of human rights in Strasbourg with us in 1995 to research the law and the restaurants that feature in Rumpole and the Rights of Man, and more recent volumes had the bewildered barrister grappling with Asbos and terrorism control orders. Too full of ideas to sleep, he started work on a new film or novel or play – or all at the same time – at 5am, ending in time for long gossipy lunches with friends and family, followed by theatre and parties in London.

In the capital, he has in recent years served as culture’s Queen Mother, gracing the National Theatre, the Royal Opera, the Royal Ivy and the Royal Court with his comfortingly unchanging, beaming presence. It is a sorry reflection on his political friends that he was never made Lord Mortimer of Turville, although he was knighted in 1998. Later works included tales of the opportunist Thatcherite politician Leslie Titmuss, Paradise Postponed (1985, televised 1986) and Titmuss Regained (1990, televised 1991); Summer’s Lease (1988, televised 1989), set in Tuscany, and Dunster (1992), about an adversarial friendship that culminates in a court case. For Covent Garden he translated Die Fledermaus (1989), for the RSC, adapted A Christmas Carol (1994), and for OUP he produced The Oxford Book of Villains (1992).

The older he became, the more determined he was to cudgel his mind for any idea that might amuse a reader, while continuing to champion the causes for which he cared – the Howard League for Penal Reform, the Royal Court Theatre, and a holiday home for deprived children that he and Penny helped to establish in Turville.

Politically, his faith in liberal socialism wavered at the end. He had emerged from his one-member Communist cell at Harrow to a postwar Labour party he supported with increasing conviction as the Thatcher years changed Britain for the worse. Once the joker, jotting his contributions to the satirical BBC TV comedy That Was The Week That Was during idle afternoons in court in the early 1960s, he and Penny teamed up with Harold Pinter and Antonia Fraser to found the 20 June group in 1987 – reviled almost as viciously in the Tory press as it was by those on the left who were not invited to join. Although saddened by the 1992 election loss, he was increasingly uncertain about Tony Blair and his talent for turning the Labour into the war party. In 2005 he broke the habit of a lifetime, and voted Liberal Democrat.

The previous year an unauthorised biography by Graham Lord produced a delightful result. It stirred some embers, from which emerged, fully-formed, a lost son, the hidden fruit of a 60s affair with the actor Wendy Craig. It was a happy discovery for both men, and later a proper biography, A Voyage Round John Mortimer (2007), by Valerie Grove did her subject justice, capturing some of the pleasures of the Mortimer caravanserai: the long Sunday lunches at Turville in winter, the bluebell picnics in Chiltern woods every spring; the summer idylls in that part of Italy he dubbed Chiantishire.

In the last years, age wearied everything except his mind. His rotund face collapsed, his limbs and bladder gave up, bedtime became a ritual of excruciating pain, yet he continued writing and performing, as if for dear life. Mortimer’s Miscellany ran for a month at the King’s Head, Islington, north London, in 2007. A doctor’s warning that the run might kill him only excited him at the prospect of dying like Dickens. He strove to keep his jokes up to date, although (like the law) they lagged by a decade. (Judge comes into court confessing he has left the judgment he is meant to read in his country cottage. “Fax it up, m’lord,” says counsel. “Yes it does, rather.”)

His final years brought reminders of his permanent contribution to the English stage, with the much praised production of Voyage with Jacobi, followed in 2007-08 by Edward Fox in the double bill of Dock Brief and Edwin, first aired as a radio play in 1982, about a retired judge obsessed by the notion that his friend and neighbour may have been the father of his son. The house in Turville Heath had acquired a conservatory, for Olivier to pot earwigs in the television version of Voyage. Every weekend until his death it became a place of laughter and gossip and gumboots and children, with friends who felt privileged (although they were never made to feel privileged) to inspect the garden and walk in the wood and sip tea and champagne and talk of everything except Michelangelo, with the Renaissance man who had been saved from terminal decadence by his Reformation wife.

Much of his work in the last half of his life, and much of his continuing happiness, was inspired by Penny the second, whose enormous strengths of decency and determination creatively challenged his own vacillation and reluctance to make moral judgments. The result may be seen in his work, and in his family: actress Emily and model Rosie (daughters with Penny II); Radio 4 producer Jeremy and social worker Sally (with Penny I) and law/IT consultant Ross Bentley, his long-lost son.

  • John Clifford Mortimer, barrister playwright and author, born 21 April 1923; died 16 January 2009


John Mortimer

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )


Posted on January 5, 2009. Filed under: Βουτσινάς Ανδρέας, ΕΡΡΙΚΟΣ Δ΄, ΚΘΒΕ |


Ο Ανδρέας Βουτσινάς σπούδασε Υποκριτική και ενδυματολογία στο Old Vic και στη σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του W. Douglas. Φοίτησε στη σχολή του L. Strassberg. Το 1957 έγινε μέλος του Actors’ Studio. Έχει σκηνοθετήσει πάνω από 130 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου στο Λονδίνο, τον Καναδά, τη Ν. Υόρκη, το Παρίσι και την Ελλάδα. Έχει συνεργαστεί με διεθνούς φήμης ηθοποιούς, όπως τους: Τ. Φόντα, Φ. Ντάναγουεϊ, Γ. Μπίτι, Α. Μπράνκροφτ, Φ. Αρντάν, Ε. Παππά, κ.ά. Έχει σκηνοθετήσει στο Μπρόντγουεϊ, την Comedie Francaise, το Θέατρο του Π. Μπρουκ, κ.ά. Έχει συνεργαστεί με το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το ΚΘΒΕ, το Εθνικό Θέατρο, την Πειραματική Σκηνή της ”Τέχνης”, το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και με πολλούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Έχει παίξει στον κινηματογράφο σε ταινίες των Μ. Μπρουκς, Ζ. Ντασέν και Λ. Μπεσόν. Τιμητικές διακρίσεις: Η γαλλική κυβέρνηση του έχει απονείμει τον ανώτατο τίτλο τιμής ”Commandeur des Arts et des Lettres”, καθώς και τον τίτλο ”Chevalier de Merite”.

Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σκηνοθέτησε τα έργα:

  • Τρωάδες Ευριπίδης (12.08.1987)
  • Λυσιστράτη Αριστοφάνης (30.07.1983)
  • Η τρελή του Σαγιώ Ζαν Ζιρωντού (25.12.1981)
  • Χάρολντ και Μωντ Κόλιν Χίγγινς (15.12.1984)
  • Καλοκαίρι και καταχνιά Τενεσί Ουίλιαμς (22.10.1999)
  • Οδυσσέα γύρισε σπίτι Καμπανέλλης, Ιάκωβος (23.11.2001)
  • Ανάσα ζωής Ντέιβιντ Χέαρ (23/11/2007)
  • Η νύχτα της ιγκουάνα Τενεσί Ουίλιαμς (17.04.1991)
  • Ο Ορφέας στον Άδη Τενεσί Ουίλιαμς (24.03.1995)
  • Ελένη Ευριπίδης (07.08.1982)
  • Μήδεια Ευριπίδης (14.07.1990)
  • Ηλέκτρα Σοφοκλής (10/07/1992)
  • Ερρίκος Δ’ Λουίτζι Πιραντέλο (12/12/2008)

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Luigi Pirandello

Posted on January 5, 2009. Filed under: Pirandello Luigi |

Ο ίδιος ο Ιταλός θεατρικός συγγραφέας Λουίτζι Πιραντέλο [Luigi Pirandello, 1867-1936], ισχυριζόταν πως ήταν ελληνικής καταγωγής και πως το επίθετό του είναι παραφθορά του ελληνικού Πυράγγελος. Πριν αναγνωριστεί ως θεατρικός συγγραφέας ήταν ήδη γνωστός ως μυθιστοριογράφος και κριτικός. Στο ιταλικό θέατρο κρατά μια θέση δίπλα στον Γκολντόνι και οπωσδήποτε έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο. Μελανό σημείο του ήταν η σχέση του με το φασισμό. Μάλιστα δε ο Μουσολίνι τον υποστήριξε και το 1925 ο Πιραντέλο απέκτησε το δικό του Θέατρο Τέχνης στη Ρώμη. Έλεγε: «Είμαι φασίστας διότι είμαι Ιταλός»!  Του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1934.

Έγραψε μερικά μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων τα Il fu Mattia Pascal [=Ο μακαρίτης Ματία Πασκάλ, 1904] και I vecchi e i giovani [=Οι νέοι και οι γέροι, 1913] και πάνω από 300 διηγήματα. Οι αρχαίοι έλληνες τραγικοί, ο Σέξπιρ, ο Ίψεν και η παράδοση του γκροτέσκου επηρέασαν τη θεατρική παραγωγή του Πιραντέλο. Το πρώτο του έργο ήταν ένα μονόπρακτο δράμα με τίτλο La morsa [=The Vice], που γράφτηκε το 1898, δημοσιεύτηκε με τον τίτλο Lepilogo και ανέβηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1910, στο θ. Teatro Metastasio [Teatro Minimo], στη Ρώμη.

Έργα: Lymiè di Sicilia [=Κίτρα από της Σικελία, 1910], Pensaci Giacomino! [=Σκέψου, Τζιακομίνο), Professor Toti [=Καθηγητής Τότι] και Liolà [=Λιολά, 1916], Cosi è, se vi pare [=Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε, 1917], Il piacere dellonestà [=Η ηδονή της τιμιότητας, 1917], Il giuoco delle parti [=Το παιχνίδι των ρόλων, 1918], Tutto per bene [=Όλα για καλό, 1920], Sei personaggiin cerca dautore [=Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα, 1921], Enrico IV [=Ερρίκος Δ΄, 1922], Vestire gli ignudi [=Να ντύσουμε τους γυμνούς, 1922], Luomo dal fiore in bocca [=Ο άνθρωπος μ’ ένα λουλούδι στο στόμα του, 1923], La vita che ti diedi [=Η ζωή που σου έδωσα, 1923], Ciascuno a suo modo [= Ο καθένας με τον τρόπο του, 1924], Diana e la Tuda [=Ντιάνα και Τούντα, 1926), Lamica delle mogli [=Η φίλη των γυναικών, 1927], Scamandro [=Ο Σκάμανδρος], La Salamandra [=Η Σαλαμάντρα, παντομίμα], La nuova colonia [=Η καινούργια αποικία, 1928], O di uno o di nessuno [=Ή ενός ή κανενός, 1929], Questa sera si recita a soggetto [=Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, 1930], Come tu mi vuoi [=Όπως με θέλεις, 1930], Trovarsi [=Βρίσκομαι], La favola del figlio cambiato [=Το παραμύθι του αλλαγμένου γιού, 1932], Quando si è qualcuno [=Όταν είσαι κάποιος, 1933], Non si sa come [=Δίχως να ξέρεις πώς, 1934], I giganti della Montagna [=Οι γίγαντες του βουνού, 1937]. Πολλά από τα έργα του γυρίστηκαν ταινίες.


ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑ: Σοφία Ιορδανίδου (επιμέλεια): «Αφιέρωμα στον Λουίτζι Πιραντέλλο», Εκκύκλημα, τεύχος 20, Άνοιξη ’89, σσ. 29-68. «Λουίτζι Πιραντέλλο». Γράφουν: Renee Saurel: «Ο Πιραντέλο χωρίς πιραντελισμό», Κώστας Στεργιόπουλος: «Μια ματιά στο θέατρο του Πιραντέλο», Luigi Pirandello: «Η πατέντα (μονόπρακτο)», Γιάννης Σιδέρης: «Ελληνικές παραστάσεις του Πιραντέλο», Luigi Pirandello: «Το χοροπήδημα (διήγημα)», Εφημερίδες της Ρώμης / «Ο θάνατος του Πιραντέλο», Δημήτρης Μυράτ: «Το ανέβασμα του “Απόψε αυτοσχεδιάζουμε”» (Νέα Εστία, τόμος 70ός, τεύχος 826, 1 Δεκεμβρίου 1961, σσ. 1582-1618).

Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος έχουν παρουσιαστεί τα έργα του:

  • Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα. Σκηνοθεσία Δημήτρης Μαυρίκιος (25.04.1987)
  • Ερρίκος Δ’. Σκηνοθεσία Σωκράτης Καραντινός (10/11/1966)
  • Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή. Σκηνοθεσία Πάνος Χαρίτογλου (19/01/1973)
  • Το παιχνίδι των ρόλων. Σκηνοθεσία Ροζάριο Κρεσέντσι (11/12/1987)
  • Η ηδονή της τιμιότητας. Σκηνοθεσία Γιάννης Βεάκης (24/11/1979). Σκηνοθεσία Νίκος Χαραλάμπους (14/03/1987)
  • Ερρίκος Δ’. Σκηνοθεσία Ανδρέας Βουτσινάς (12/12/2008)

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )


Posted on January 5, 2009. Filed under: Βουτσινάς Ανδρέας, ΕΡΡΙΚΟΣ Δ΄, ΚΘΒΕ, Pirandello Luigi |

Βασιλικό Θέατρο
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Luigi Pirandello ΕΡΡΙΚΟΣ Δ΄

Σκηνοθέτης Ανδρέας Βουτσινάς, σκηνικά-κοστούμια Νίκος Σαριδάκης, βοηθός σκηνοθέτη Βίκη Αλεξάκη, οργάνωση παραγωγής Ροδή Στεφανίδου.

ΔΙΑΝΟΜΗ: Κώστας Καρράς (Ερρίκος Δ’), Χριστίνα Θεοδωροπούλου (Μαρκησία Ματίλντα Ντεσπίνα), Κωνσταντίνα Καστέλλου (Φρίντα), Δημήτρης Σδρόλιας (Μαρκήσιος Κάρλο Ντι Νόλλι), Κίμων Ρηγόπουλος (Βαρόνος Τίτο Μπελκρέντι), Γιάννης Σιαμσιάρης (Γιατρός Ντιονίτζιο Τζενόνι), Κώστας Χαλκιάς (Λαντόλφο), Νίκος Κολοβός (Αριάλντο), Νίκος Μαγδαληνός (Ορντούλφο), Κωνσταντίνος Καΐκης (Μπερτόλντο), Δημήτρης Κολοβός (Τζιοβάνι), Τάκης Στάγκος (Βαλές Α’), Γιώργος Κώτσος (Βαλές Β’),

Στοιχεία Παραστάσεων: Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος Βασιλικό Θέατρο (12/12/2008 – 22/02/2009)

Κατά τη διάρκεια μιας γιορτής μεταμφιεσμένων, ένας άρχοντας έπεσε από το άλογό του, χτύπησε και έκτοτε έμεινε εγκλωβισμένος στο ιστορικό πρόσωπο το οποίο υποδυόταν κατά τη διάρκεια της γιορτής, τον Ερρίκο Δ’, βασιλιά της Γερμανίας. Είκοσι χρόνια μετά, οι συγγενείς του επιχειρούν να τον θεραπεύσουν, δίνοντάς του με ένα βίαιο τέχνασμα την αίσθηση του χρόνου: μεταμφιέζονται συνειδητά αναπαριστώντας το τραγικό γεγονός που καθόρισε τη μοίρα του τρελού και που τον ανάγκασε να φορά το προσωπείο του τραγικού αυτοκράτορα. Τα γεγονότα, όμως, που θα ακολουθήσουν θα διαψεύσουν τις προθέσεις τους. Ένα τραγικό παιχνίδι μεταμφιέσεων και διαρκών ανατροπών αναγκάζει τους ήρωες να ακροβατούν ανάμεσα στη λογική και την τρέλα, την αλήθεια και το ψέμα, το θέατρο και τη ζωή. Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα της δραματουργίας του Πιραντέλο για το δράμα της προσωπικότητας και τη σχέση του ‘είναι’ και του ‘φαίνεσθαι’.

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Bertolt Brecht

Posted on January 5, 2009. Filed under: Brecht Bertolt |

Ο Γερμανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης αλλά και θεωρητικός του θεάτρου, Μπέρτολτ Μπρεχτ [Brecht, Bertolt, 1898-1956]. υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του θεάτρου του εικοστού αιώνα, που άσκησε τεράστια επίδραση στο παγκόσμιο θέατρο.

Σε τέσσερις περιόδους θα μπορούσε κανείς να χωρίσει τη συγγραφική παραγωγή του Μπρεχτ: η ρομαντική / 1918-29, η διδακτική / 1929-38, η ανθρωπιστική 1938-45 και ξανά η διδακτική / 1945-56. Στα πρώτα έργα του φαίνεται επηρεασμένος από τον Μπίχνερ και τον Βέντεκιντ, και τα διακρίνει μια μηδενιστική πολλές φορές διάθεση απέναντι στην κοινωνία. Γράφει πρώτα, το 1918, το ποίημα Ο θρύλος του νεκρού στρατιώτη και την ίδια χρονιά δημοσιεύει το θεατρικό του Baal [=Βάαλ).

Ακολουθούν τα έργα: Trommeln in der Nacht [=Ταμπούρλα στη νύχτα, 1919], Im Dickicht der Städte [=Στη ζούγκλα των πόλεων, 1921], Mann ist Mann [=Άντρας γι’ άντρα, 1926], Die Dreigroschenoper [=Η όπερα της πεντάρας, 1928], Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny [=Η άνοδος και η πτώση της πόλης του Μαχαγκόνι, 1928]. Θ’ ακολουθήσει μια σειρά «διδακτικών» έργων: Der Flug des Lindbergs [=Η πτήση του Λίντμπεργκ, 1928] που υπογραμμίζει τη δύναμη του ανθρώπου να αντιπαλαίψει τη φύση, Das Badener Lehrstück vom Einverständnis [=Το διδακτικό έργο του Μπάντεν για τη συναίνεση, 1929] που παρουσιάστηκε, όπως και ο Λίντμπεργκ, στο Μπάντεν Μπάντεν το 1929 με μουσική Βάιλ & Χίντεμιτ, Die Heilige Johanna der Schlachthöfe [=Η Αγία Ιωάννα των σφαγείων, 1929], Die Massnahme [=Η απόφαση, 1930], Die Ausnahme und die Regel [=Η εξαίρεση και ο κανόνας, 1930], Die Mutter [=Η Μάνα, 1930-32].

Με την άνοδο του Ναζισμού στη Γερμανία, ο Μπρεχτ άφησε την πατρίδα του και πήγε στη Δανία, μετά στη Φινλανδία και, τελικά, το 1941 εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Καλιφόρνια. Όπως ο ίδιος γράφει χαρακτηριστικά σ’ ένα από τα ποιήματά του, άλλαζε τις χώρες πιο συχνά απ’ ό,τι τα παπούτσια του! Από τις σκανδιναβικές χώρες έκανε τον αντιχιτλερικό του αγώνα γράφοντας τα έργα Furcht und Elend des Dritten Reiches [=Τρόμος και αθλιότητα στο Τρίτο Ράιχ, 1935-38], Die Rundköpfe und die Spitzköpfe [=Στρογγυλοκέφαλοι και μυτεροκέφαλοι, 1931-34].

Στη διάρκεια των περιπλανήσεών του στην εξορία, έγραψε τα καλύτερά του έργα: Leben des Galilei [=Η ζωή του Γαλιλαίου, 1937-39], Mutter Courage und ihre Kinder [=Η Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της, 1938-39], Der Gute Mensch von Setzuan [=Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν, 1938-42], Herr Puntila und sein Knecht Matti [=Ο κύριος Πούντιλα κι ο υπηρέτης του Μάτι, 1940] – στη Ζυρίχη το 1948, Der aufhaltsame Aufstieg des Arturo Ui [=Η αποτρεπτή άνοδος του Αρτούρο Ούι, 1941], Die Gesichte der Simone Machard [=Τα οράματα της Σιμόν Μασάρ, 1942-43], Der kaukasische Kreidekreis [=Ο καυκασιανός κύκλος με την κιμωλία, 1943-45]. Το 1947 κι ενώ βρισκόταν στην Αμερική πέρασε τη μπόρα του Μακαρθισμού, αφού κλήθηκε και ανακρίθηκε από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών.

Αλλά το βαρύ κλίμα του αντικομμουνισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Ευρώπη. Τελικά, με τη γυναίκα του, την ηθοποιό Ελένε Βάιγκελ, ίδρυσαν το 1948 στο Ανατολικό Βερολίνο το Μπερλίνερ Ανσάμπλ, όπου ο Μπρεχτ επιτέλους υλοποίησε τις απόψεις του για το επικό θέατρο, ανεβάζοντας δικά του έργα αλλά συγχρόνως για να εμπλουτίσει το ρεπερτόριο του θεάτρου έκανε και διασκευές. Διασκεύασε την Αντιγόνη του Σοφοκλή, τον Κοριολανό του Σέξπιρ, τον Οικοδιδάσκαλο του Λεντς, τον Δον Ζουάν του Μολιέρου κ.α. Βραβεία και διακρίσεις: Βραβείο Στάλιν 1955.

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )


Posted on January 5, 2009. Filed under: ΚΘΒΕ, Ο ΚΥΚΛΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΜΩΛΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΥΚΑΣΟ, Χατζάκης Σωτήρης |

Ο Σωτήρης Χατζάκης

Ο Σωτήρης Χατζάκης

Ο Σωτήρης Χατζάκης γεννήθηκε το 1957 και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα. Με την ιδιότητα του ηθοποιού συμμετείχε σε 40 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Με την ιδιότητα του σκηνοθέτη έχει υπογράψει περισσότερες από 35 παραστάσεις σε κρατικά και ιδιωτικά θέατρα της Ελλάδας. Με την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή διηύθυνε τα θέατρα: Θέατρο Καισαριανής (1980-1988), ΔΗΠΕΘΕ Σερρών (1993-1994), Θέατρο Πολιτεία (1994).

Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος:

  • Η νύχτα του τράγου Σωτήρης Χατζάκης (07.11.2002) [Σκηνοθέτης Συγγραφέας]
  • Ουζερί Τσιτσάνης, Παύλου Μελά 22 Γιώργος Σκαμπαρδώνης, σκηνοθεσία Σωτήρης Χατζάκης, (16/02/2005) [Θεατρική διασκευή, σκηνοθεσία]
  • Συνάντηση Θεάτρων της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (2η) – ‘Το αρχαίο δράμα σήμερα: προσεγγίσεις και προοπτικές’ [Εισηγητής]
  • Ο κύκλος με την κιμωλία στον Καύκασο Μπέρτολτ Μπρεχτ, σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης (28/11/2008) [Σκηνοθεσία]

Έχει παρουσιάσει δουλειά του στην ελληνική επικράτεια, τέσσερις φορές στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, και στο εξωτερικό, στις χώρες: Ισπανία, Πορτογαλία, Γερμανία, Αγγλία, Πολωνία, Κύπρο, Αλβανία, Κούβα, Ν. Αφρική.

Έχει γράψει τα έργα: Ο μάγος και η πρόβα (Μέγαρο Μουσικής 1996), Το τραγούδι του αιώνα (Θέατρο Λυκαβηττού 1997). Την τελευταία εφταετία έχει διασκευάσει για το θέατρο τα κείμενα: Η Φόνισσα του Αλ. Παπαδιαμάντη (εκδόσεις ΙΑΝΟS, 2004), Η νύχτα του τράγου (ελληνικά, λαϊκά παραμύθια, (εκδόσεις ΙΑΝΟS, 2005), Του νεκρού αδερφού (παραλογή), Ο τελευταίος πειρασμός του Ν. Καζαντζάκη, Ο ιερός γάμος (από συναξάρια των αγίων).

Έχει διδάξει σε προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας, στο Κέντρο Δελφών, στην Πειραματική σκηνή, στη θερινή Ακαδημία του Εθνικού Θεάτρου, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πάτρας, στο τμήμα Θεάτρου του Α.Π.Θ. και στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ. Έχει γράψει δέκα βιβλία με παραμύθια (εκδόσεις Κριτική και Στάχυ). Επί μία σχεδόν διετία (2005-2006) διετέλεσε αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και δίδαξε στη Δραματική του Σχολή.

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Ο κύκλος με την κιμωλία στον Καύκασο. ΚΘΒΕ

Posted on January 5, 2009. Filed under: Brecht Bertolt, ΚΘΒΕ, Ο ΚΥΚΛΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΜΩΛΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΥΚΑΣΟ, Χατζάκης Σωτήρης |

Μονή Λαζαριστών – Σκηνή Σωκράτης Καραντινός
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος


Μετάφραση Οδυσσέας Ελύτης, σκηνοθεσία Σωτήρης Χατζάκης, σκηνικά Ερση Δρίνη, κοστούμια Γιάννης Μετζικώφ, μουσική Σαββίνα Γιαννάτου, φωτισμοί Αντώνης Παναγιωτόπουλος, χορογραφίες Τριάδα Αρμουτίδου, βοηθός σκηνοθέτη Στέλλα Ε. Παπαδημητρίου, οργάνωση παραγωγής Ηλίας Κοτόπουλος.


Σπύρος Αθηναίου (Ζητιάνος, Γελωτοποιός, Μουσικός, Ανεψιός, Κουτσός, Γέρος), Κατερίνα Γιαμαλή (Ζητιάνα, Μαγείρισσα, Νύφη), Μαρκέλλα Δουζενάκη (Υπηρέτρια, Νέα κυρία, Καλεσμένη, Γριά), Καλλιόπη Ευαγγελίδου (Γυναίκα του Κυβερνήτη), Παντελής Καλπάκογλου (Ζητιάνος, Υπηρέτης, Γέρος, Χωριάτης, Καλεσμένος, Μαυροσκούφης β’, Ξενοδόχος στο δικαστήριο, Χωρικός α’), Σάκης Καραθανάσης (Μαυροσκούφης, Σταβλίτης, Καμαριέρης, Καλεσμένος, Μαυροσκούφης, Αϊ Ληστής), Γιώργος Καύκας (Γιατρός α’, Γιουσούφ, Δικηγόρος α’), Ταμίλα Κουλίεβα (Γρούσα), Δήμητρα Λαρεντζάκη (Ζητιάνα, Νίνα, Καλεσμένη, Γριά), Γιώργος Μπαγιώκης (Κυβερνήτης, Καλεσμένος, Ανάπηρος, Χωρικός β’), Φούλης Μπουντούρογλου (Γιατρός β’, Λαυρέντη, Δικηγόρος β’), Χρήστος Νταρακτσής (Ζητιάνος, Υπηρέτης, Φρουρός, Καλεσμένος, Σωβά), Λίλια Παλάντζα (Ζητιάνα, Πεθερά, Γυναίκα στο δικαστήριο), Χάρης Παντελιδάκης (Υπασπιστής, Καλεσμένος, Μαυροσκούφης γ’, Εκβιαστής, Υπηρέτης), Μάνος Παπαγιάννης (Σίμων), Στέλλα Ράπτη (Μάρα, Ηλικιωμένη Κυρία, Καλεσμένη, Γυναίκα στο δικαστήριο), Κώστας Σαντάς (Αζτάκ), Μιχάλης Σιώνας (Ζητιάνος, Μαυροσκούφης, Ενωμοτάρχης, Καλεσμένος, Γιατρός), Μαριάννα Τάντου (Ζητιάνα, Καλεσμένη, Λουδοβίκα, Γυναίκα στο δικαστήριο), Χρύσα Τουμανίδου (Ζητιάνα, Υπηρέτρια, Χωριάτισσα, Καλεσμένη, Γυναίκα στο δικαστήριο), Στέλιος Τράκας (Πρίγκιπας, Καλεσμένος, Άντρας στο δικαστήριο), Αλέξανδρος Τσακίρης (Ποιητής, Ξενοδόχος, Καλόγερος, Γέρος Δούκας, Χωρικός γ’

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος,  Μονή Λαζαριστών – Σκηνή Σωκράτης Καραντινός (28/11/2008 – 22/02/2009)

Ο κύκλος με την κιμωλία στον Καύκασο του Μπρεχτ, είναι από εκείνα τα έργα που συγκινούν το κοινό και αγαπιούνται από αυτό γιατί το θέμα τους είναι απλό, βαθιά ανθρώπινο, πιστό στον άνθρωπο και στη δημιουργική πλευρά του. Ένα λαϊκό παραμύθι, αισθαντικό και καθάριο, τοποθετείται από τον συγγραφέα, μπροστά από το ιστορικό φόντο που είναι -όπως πάντα- άγριο, αδίστακτο και σκοτεινό. Έτσι, κατά τη διάρκεια της δράσης, η εξουσία θα ρίχνει τη βαριά σκιά της πάνω στην παραμυθία, με αποτέλεσμα αυτό που βλέπουμε μια να λούζεται στο φως, μια να χάνεται στο σκοτάδι. Για να μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος και τα έργα του είναι καλός και κακός, φωτεινός και σκοτεινός, αγρίμι και ήμερο αρνί. Πλέοντας στο ρεύμα της ιστορίας, στην ατομική του βαρκούλα, ο άνθρωπος θα γέρνει πότε από δω, πότε από κει, ώσπου να ισορροπήσει ενώνοντας τον εαυτό του με το μεγάλο, το πλέον ουτοπικό παραμύθι: τη συλλογική παρουσία και δράση. Για να συνεχίσει να μπαίνει στη σκιά της εξουσίας και να βγαίνει από αυτήν, κρατώντας ζωντανή, αν μπορεί, τη δύναμη της αγάπης και άσβεστο μέσα του το κεράκι της ανθρωπιάς και της καλοσύνης.

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

William Shakespeare

Posted on January 5, 2009. Filed under: Shakespeare William |

William Shakespeare

William Shakespeare was born on April 23, 1564, in Stratford-on-Avon. The son of John Shakespeare and Mary Arden, he was probably educated at the King Edward IV Grammar School in Stratford, where he learned Latin and a little Greek and read the Roman dramatists. At eighteen, he married Anne Hathaway, a woman seven or eight years his senior. Together they raised two daughters: Susanna, who was born in 1583, and Judith (whose twin brother died in boyhood), born in 1585.

Little is known about Shakespeare’s activities between 1585 and 1592. Robert Greene’s A Groatsworth of Wit alludes to him as an actor and playwright. Shakespeare may have taught at school during this period, but it seems more probable that shortly after 1585 he went to London to begin his apprenticeship as an actor. Due to the plague, the London theaters were often closed between June 1592 and April 1594. During that period, Shakespeare probably had some income from his patron, Henry Wriothesley, earl of Southampton, to whom he dedicated his first two poems, Venus and Adonis (1593) and The Rape of Lucrece (1594). The fomer was a long narrative poem depicting the rejection of Venus by Adonis, his death, and the consequent disappearance of beauty from the world. Despite conservative objections to the poem’s glorification of sensuality, it was immensely popular and was reprinted six times during the nine years following its publication.

In 1594, Shakespeare joined the Lord Chamberlain’s company of actors, the most popular of the companies acting at Court. In 1599 Shakespeare joined a group of Chamberlain’s Men that would form a syndicate to build and operate a new playhouse: the Globe, which became the most famous theater of its time. With his share of the income from the Globe, Shakespeare was able to purchase New Place, his home in Stratford.

While Shakespeare was regarded as the foremost dramatist of his time, evidence indicates that both he and his world looked to poetry, not playwriting, for enduring fame. Shakespeare’s sonnets were composed between 1593 and 1601, though not published until 1609. That edition, The Sonnets of Shakespeare, consists of 154 sonnets, all written in the form of three quatrains and a couplet that is now recognized as Shakespearean. The sonnets fall into two groups: sonnets 1-126, addressed to a beloved friend, a handsome and noble young man, and sonnets 127-152, to a malignant but fascinating “Dark Lady,” whom the poet loves in spite of himself. Nearly all of Shakespeare’s sonnets examine the inevitable decay of time, and the immortalization of beauty and love in poetry.

In his poems and plays, Shakespeare invented thousands of words, often combining or contorting Latin, French and native roots. His impressive expansion of the English language, according to the Oxford English Dictionary, includes such words as: arch-villain, birthplace, bloodsucking, courtship, dewdrop, downstairs, fanged, heartsore, hunchbacked, leapfrog, misquote, pageantry, radiance, schoolboy, stillborn, watchdog, and zany.

Shakespeare wrote more than 30 plays. These are usually divided into four categories: histories, comedies, tragedies, and romances. His earliest plays were primarily comedies and histories such as Henry VI and The Comedy of Errors, but in 1596, Shakespeare wrote Romeo and Juliet, his second tragedy, and over the next dozen years he would return to the form, writing the plays for which he is now best known: Julius Caesar, Hamlet, Othello, King Lear, Macbeth, and Antony and Cleopatra. In his final years, Shakespeare turned to the romantic with Cymbeline, A Winter’s Tale, and The Tempest.

Only eighteen of Shakespeare’s plays were published separately in quarto editions during his lifetime; a complete collection of his works did not appear until the publication of the First Folio in 1623, several years after his death. Nonetheless, his contemporaries recognized Shakespeare’s achievements. Francis Meres cited “honey-tongued” Shakespeare for his plays and poems in 1598, and the Chamberlain’s Men rose to become the leading dramatic company in London, installed as members of the royal household in 1603.

Sometime after 1612, Shakespeare retired from the stage and returned to his home in Stratford. He drew up his will in January of 1616, which included his famous bequest to his wife of his “second best bed.” He died on April 23, 1616, and was buried two days later at Stratford Church.

A Selected Bibliography


The Rape of Lucrece (1594)
The Sonnets of Shakespeare (1609)
Venus and Adonis (1593)


A Midsummer Night’s Dream (1595)
All’s Well that Ends Well (1602)
Antony and Cleopatra (1607)
As You Like It (1599)
Coriolanus (1608)
Cymbeline (1609)
Hamlet (1600)
Henry IV (1597)
Henry V (1598)
Henry VI (Parts I, II, and III) (1590)
Henry VIII (1612)
Julius Caesar (1599)
King John (1596)
King Lear (1605)
Love’s Labour’s Lost (1593)
Macbeth (1606)
Measure for Measure (1604)
Much Ado About Nothing (1598)
Othello (1604)
Pericles (1608)
Richard II (1595)
Richard III (1594)
Romeo and Juliet (1596)
The Comedy of Errors (1590)
The Merchant of Venice (1596)
The Merry Wives of Windsor (1597)
The Taming of the Shrew (1593)
The Tempest (1611)
The Winter’s Tale (1610)
Timon of Athens (1607)
Titus Andronicus (1590)
Troilus and Cressida (1600)
Twelfth Night (1599)
Two Gentlemen of Verona (1592)

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )


Posted on January 5, 2009. Filed under: Καλαϊτζή Γλυκερία |

Η Γλυκερία Καλαϊτζή

Η Γλυκερία Καλαϊτζή

Η Γλυκερία Καλαϊτζή σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει Διδακτορικό Δίπλωμα στον Τομέα Θεατρολογίας. Ως βοηθός σκηνοθέτη συνεργάστηκε με την Πειραματική Σκηνή της “Τέχνης” και με το ΚΘΒΕ. Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις: Περπατώ εις το δάσος, Για της πατρίδας το καλό, Οι Φασουλήδες του Κατσιπόρα, Ο σκούφος, Ο θεατροποιός, Ο Τρελαντώνης, Ο οίκος του Μπάτλερ, Εργαζόμενα κορίτσια, Άντρες σε κρίση, Σολομώντεια λύση, Ο επισκέπτης, Η πεντάμορφη και το τέρας, Οι έρωτες της Κας Μαγκουάιαρ. Άλλες συνεργασίες: Με τον ραδιοφωνικό σταθμό Μακεδονίας (“Τέχνες και Γράμματα”, “Θεατρικές Διαδρομές”). Θεατρική κριτική στο περιοδικό “Εντευκτήριο”. Διδάσκει στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ..

Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (εμφανίζονται μόνο οι παραγωγές που έχουν καταχωρηθεί στο site του ΚΘΒΕ:
Η πεντάμορφη και το τέρας. Σκηνοθεσία: Γλυκερία Καλαϊτζή (08/10/2006) [διασκευή, σκηνοθεσία]
Ο Επισκέπτης Γιώργος Θέμελης. Σκηνοθεσία: Καλαϊτζή, Γλυκερία (24/02/2006) [σκηνοθεσία ]
Εργαστήρι Θεατρικής Γραφής. Υπεύθυνος: Νίκος Διαμαντής (01/09/2008) [σκηνοθεσία]
Θεατρικό Εργαστήριο του ΚΘΒΕ – Β’ φάση /(01/09/2008) [διεύθυνση εργαστηρίου θεατρικής γραφής ]
Οι έρωτες της Κας Μαγκουάιαρ Μπράιαν Φρίελ. Σκηνοθεσία: Γλυκερία Καλαϊτζή (17/09/2008) [μουσική επιμέλεια, σκηνοθεσία]
Ο Τρελαντώνης Πηνελόπη Δέλτα. Σκηνοθεσία: Γλυκερία Καλαϊτζή (24/07/2002) [διασκευή, σκηνοθεσία]
Σαν τα σκυλιά Ρίτσαρντ Ζάιντλικ. Σκηνοθεσία: Γλυκερία Καλαϊτζή (26/12/2008) [μετάφραση, σκηνοθεσία]

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )


Posted on January 5, 2009. Filed under: Ζάιντλικ Ρίτσαρντ, ΚΘΒΕ, Καλαϊτζή Γλυκερία, ΣΑΝ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ |

Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Σαν τα σκυλιά

Ρίτσαρντ Ζάιντλικ ΣΑΝ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ

Μετάφραση – σκηνοθεσία Γλυκερία Καλαϊτζή, δραματουργική επεξεργασία Αμαλία Κοντογιάννη, σκηνικά-κοστούμια Γιώργος Πάτσας, σύνθεση – μουσική επιμέλεια  Κοσμάς Ευφραιμίδης, φωτισμοί Κώστας Σιδηρόπουλος, χορογραφίες Κώστας Γεράρδος, βοηθός σκηνοθέτη Τάσος Αγγελόπουλος, βοηθός σκηνογράφου Καλλιόπη Εφραιμίδου, οργάνωση παραγωγής Χριστίνα Ζαχαροπούλου.

ΔΙΑΝΟΜΗ: Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Ρέη), Αργύρης Γκαγκάνης (Νηλ), Ειρήνη Μουρελάτου (Άλεξ), Μαρίζα Τσάρη (Βίκυ).

Η δεύτερη περίοδος παραστάσεων θα είναι σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με τα έργα ‘Πού είναι ο Τάσος που ερωτεύτηκα;’, ‘Επιστροφή στον Παράδεισο’ και ‘2η ευκαιρία’.

Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών (26/12/2008 – 18/11/2009)

Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών (22/04/2009 – 14/06/2009)

Το τέλος μιας σχέσης και ένα ζήτημα αστικής ευθύνης, ποιος από τους δύο θα κρατήσει το σπίτι, φέρνει αντιμέτωπους τους δύο πρώην συντρόφους κι εραστές σε έναν ανελέητο αγώνα ψυχικής και φυσικής εξόντωσης. Με ακρίβεια χειρουργού ο Ρίτσαρντ Ζάιντλικ μας δίνει μια εικόνα των σημερινών σχέσεων, όπου το έλλειμμα της αγάπης και ο φόβος της δέσμευσης, μετατρέπει τα συναισθήματα σε συμφέροντα, την επικοινωνία σε παιχνίδι εξουσίας και την ηδονή του έρωτα σε οδύνη. Το έργο ‘Σαν τα σκυλιά’ του πολυβραβευμένου συγγραφέα Ρίτσαρντ Ζάιντλικ ανέβηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Bush του Λονδίνου, τον Μάιο του 1999, και έκτοτε παρουσιάστηκε σε πολλές χώρες και συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ. Στην Ελλάδα παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

« Previous Entries

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...