Θέατρο Bouffes du Nord

Peter Brook to hand over Paris’s Bouffes du Nord theatre

Posted on January 4, 2009. Filed under: Billington Michael, Brook Peter, Θέατρο Bouffes du Nord |

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Peter Brook et le Bouffes du Nord

Posted on January 4, 2009. Filed under: Brook Peter, Θέατρο Bouffes du Nord |

lundi 20 novembre 2006 par isabella

le théâtre, il faut le goûter avec la langue. Si, dans l’événement même, la vie est là pour ceux qui le font et ceux qui le regardent, à ce moment-là, c’est du théâtre.

Celui qui a été, ne serait-ce qu’une seul fois au Bouffes du Nord sait qu’en rentrand dans cette salle, l’impression ressentie est celle d’être dans un lieu particulier. Inconsciement, on est amené à faire abstration des murs, du plâtre, de la structure même, pour retrouver la sensation de “holy theatre”, c’est à dire un lieu à la fois hors des conventions et de l’éspace précis où il est circonscrit, et en même temps suffisamment central pour que les questions se posent de façon intime à chacun. Un lieu où l’invisible est rendu visible…

“Il y a un imense secret, caché dans l’un des mots les plus simples qui soient, ‘relation’. Tout est question de relation, entre une chase et autre, entre deux personnes… S’il y a pas de relation, la vie n’est pas là, s’il y a une relation, c’est vivant. Malheureusement, lorsque les structures sociales deviennent non seulement sclérosées, mais fixes, la relation humaine est remplacée par d’autres type de relations.

Lorsqu’on demande à un architecte de construire un théâtre, on attend de lui un bâtiment où soient possibles les relations qui font la vie du théâtre. Celle qui passe pas l’acces du public, sa sortie, la relation entre le tarif et la quantité de spectateurs, la relation de visibilité, la relation au confort – entre fesses et surface…

Lorsque vous allez dans un théâtre, n’importe où, vous devez assumer des milliers de relations déjà inscrites dans le lieu, mais la relation humaine y est rarement la priorité. Souvent, on y va pour l’événement, en dépit du manque derelation humaine.

La découverte des Bouffes du Nord n’a pas été due au hasard : c’était la suite de trois ans d’exploration, en Afrique et ailleurs, avec le Centre International de Recherche Théâtrales. Nous avons d’abord fait des centaines d’improvisations dans de lieux de la région parisienne qui n’avaient jamais été utilisés pour des spettacles. Dans des foyers pour immigrés, des écoles, avec des handicappés, dans des hôpitaux, des prison. L’expérience consistait à aller dans un lieu ingrat et essayer de comprendre quelle est la condition fondamentale pour transformer un lieu qui n’est pas conçu pour le spectacle…

Nous agissons de façon pragmatique. Nous regardions l’endroit, et nous disions : ‘Ah, il y a des chaises…elles sont horribles..Cette salle des fêtes est abominable ! Essayons de disposer lae places différemment, mettons un petit tapis, des coussins par terre.’

Puis nous sommes allés en Afrique et nous avons constaté que, n’importe où, on pouvait mettre un tapis et avoir des gens assis autour. La condition fondamentale était de commencer par la relation humaine qui crée un lieu immédiat, d’émblée. Après ces trois ans d’expérimentation et de voyage, il nuos fallait une base professionnelle pour accueillir les gens. Nous avons trouvé les Bouffes du Nord, à l’abandon… Tout était cassé, mais on s’est dit qu’on pouvait arranger ça, qu’on n’avait pas besoin des structures habituelles, d’un accueil compliqué, qu’on pouvait aller directement de la rue au café et du café è la salle. C’est une sorte de théâtre de boulevard de banlieue, construit comme une mosquée. C’est un principe d’architecture qu’on ne trouve nulle part ailleurs, ce demi-cercle. Nous avons pensé que là, nous avions l’essentiel… Nous avons presque rien changé. Nous avons rempli certains trous et refait le toit, pour la pluie… L’objectif était de rendre possible une relation humaine. C’est la question numéro un. ”

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Ο Πίτερ Μπρουκ παραδίδει τη σκυτάλη

Posted on January 4, 2009. Filed under: Brook Peter, Θέατρο Bouffes du Nord |

Στα 83 του χρόνια, ο διάσημος Βρετανός σκηνοθέτης ετοιμάζει «σιγά σιγά» την αλλαγή φρουράς στο παρισινό θέατρο Bouffes du Nord

The Guardian

Είναι ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή σκηνοθέτες θεάτρου, ίσως εκείνος που έχει ασκήσει τη μεγαλύτερη επιρροή. Έσπασε κάθε θεατρικό κανόνα, απογύμνωσε τους χώρους των παραστάσεων και άφησε τη φαντασία των θεατών να λειτουργήσει. Στα 83 του, ο Πίτερ Μπρουκ δεν έχει καμιά διάθεση να βγει στη σύνταξη. Έπειτα όμως από τρεις και πάνω δεκαετίες που κρατάει τα ηνία στο φημισμένο παρισινό του θέατρο, το Bouffes du Nord, ο Βρετανός σκηνοθέτης ανακοίνωσε ότι θα παραχωρήσει βαθμιαία την καθημερινή λειτουργία του πειραματικού χώρου του σε μια νέα γενιά σκηνοθετών.

Με μια καριέρα που το φάσμα της εκτείνεται από τον Σαίξπηρ έως τον Σάμιουελ Μπέκετ και από την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ουίλιαμ Γκόλντιν «The Lord of the Flies» έως τη θεατρική παρουσίαση του ινδικού έπους Μαχαμπχαράτα, ο Μπρουκ επιμένει ακλόνητα ότι θα δουλεύει μέχρι να πεθάνει. Δίνει όμως την πρώτη ένδειξη πως βαδίζει προς αλλαγή φρουράς, δηλώνοντας ότι φροντίζει για να έρθει στο προσκήνιο μια νέα γενιά.

Μιλώντας στον Guardian, στη μόνη συνέντευξη που παραχώρησε σε βρετανική εφημερίδα για να γνωστοποιήσει τις προθέσεις του, ο Μπρουκ είπε ότι αποφάσισε να μη διοργανώσει συνέντευξη Τύπου ούτε να εκδώσει επίσημη ανακοίνωση. «Θέλησα να κοιτάξω πολύ ρεαλιστικά το μέλλον», είπε. «Δεν πρόκειται να μείνω εδώ για πάντα. Ολοι λένε ότι κάτι σημαντικό έχει δημιουργηθεί σχεδόν αθόρυβα σ’ αυτό το θέατρο μέσα σε 34 χρόνια. Πολλή σκέψη έχει αφιερωθεί στο πώς θα πρέπει να είναι η συνέχεια. Δεν ήθελα να τοποθετήσω απλώς κάποιον και να πω «αυτός είναι». Ποτέ δεν μίλησα για παραίτηση, καθώς η παραίτηση είναι κάτι που σου επιβάλλεται από το κράτος όταν δουλεύεις για το κράτος. Τούτο εδώ ήταν πάντα ένα ιδιωτικό θέατρο».

  • Μαντέι και Πουμπέλ

Ο Μπρουκ θα παραδώσει σιγά σιγά τα ηνία στον Ολιβιέ Μαντέι, υποδιευθυντή της παρισινής Opera-Comique και σημερινό διευθυντή μουσικού προγραμματισμού στο Bouffes du Nord. Μαζί του θα συνεργαστεί ο Ολιβιέ Πουμπέλ, ένας θεατρικός επιχειρηματίας που ασχολείται με τη διοργάνωση συναυλιών μοντέρνας μουσικής σε μερικούς από τους πιο δημοφιλείς μουσικούς χώρους στο Παρίσι.

Οταν ο Μπρουκ πήρε στα χέρια του το Bouffes du Nord το 1974, ήταν ένα ερειπωμένο πρώην μιούζικ χολ και θέατρο βαριετέ σε ένα γκρίζο σταυροδρόμι πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό Gard du Nord. Λαχταρώντας να απομακρυνθεί από τους συμβατικούς θεατρικούς χώρους όπως το Γουέστ Εντ, ο Μπρουκ και ο πειραματικός του θίασος μετασκεύασαν αυτό το παρισινό «ερείπιο» σε μια ιδεώδη σκηνή, έναν παρακμιακό και ηθελημένα ανεπιτήδευτο χώρο παραστάσεων, τον οποίο η Γαλλία εκτιμά σήμερα σαν έναν από τους πιο σημαντικούς πολιτιστικούς της θησαυρούς.

Ο Μπρουκ αρνείται ότι η νέα καλλιτεχνική ηγεσία θα προωθήσει τη μουσική εις βάρος του θεάτρου, λέγοντας ότι αμφότεροι οι διάδοχοί του έχουν «τεράστια εμπειρία» στο θέατρο. Το ζήτημα είναι, είπε, η σύγχρονη τάση για «συνεύρεση διαφορετικών μορφών θεάτρου και μουσικής». Ο Μαντέι και ο Πουμπέλ ήταν μέλη της ομάδας του για πολλά χρόνια και, όπως λέει, θα επιτρέψουν στο Bouffes du Nords να αξιοποιήσει ένα από τα πιο «εκπληκτικά» χαρακτηριστικά του χώρου: «Την υπέροχη ακουστική του».

  • Στα επόμενα χρόνια

Σύμφωνα με τον Μπρουκ, η μετάβαση θα λάβει χώρα στα επόμενα δύο με τρία χρόνια· ο ίδιος θα εξακολουθήσει να σκηνοθετεί τις δικές του παραστάσεις, ανάμεσά τους την επικείμενη διασκευή της όπερας του Μότσαρτ «Ο μαγικός αυλός». Δεν θέλει να σπρώξει απότομα στον ρόλο του κάποιον ο οποίος μετά θα νιώθει ότι πρέπει να ακολουθεί δουλικά τον δικό του τρόπο εργασίας. «Θεός φυλάξοι!» είπε όταν ερωτήθηκε αν υπάρχει μια σειρά «κανόνων Μπρουκ» που πρέπει να τηρούνται.

«Το πρώτο πράγμα που ήθελα να εδραιώσω -έχοντας ξοδέψει όλη τη ζωή μου παλεύοντας εναντίον της παράδοσης και λέγοντας ότι κάθε τι στο θέατρο πρέπει πάντα να είναι σε κατάσταση εξέλιξης, να μην υπακούει σε μεθόδους και κανόνες- ήταν να αποφύγω να διορίσω έναν διάδοχο που θα πρέπει να προσπαθεί να ακολουθήσει τη γραμμή μου, κάτι που είναι ενάντιο στη ζωική δύναμη του θεάτρου».

Όταν τον ρωτήσαμε τι είχε μάθει έπειτα από 34 χρόνια στο θέατρο αυτό, είπε: «Ποτέ μη ρωτάς τον εαυτό σου τι έχεις μάθει… Ρώτα μόνο ποιες περιστάσεις είναι διαφορετικές από της περασμένης χρονιάς. Με τον τρόπο αυτό, μπορείς να εφαρμόσεις τα μαθήματα της προηγούμενης χρονιάς. Πείρα σημαίνει ότι το έδαφος είναι προετοιμασμένο. Οπως λέει στο τέλος ο Αμλετ, «η ετοιμότητα είναι το παν»». [Η Καθημερινή, 04/01/2009]

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...