Brook Peter

Peter Brook to hand over Paris’s Bouffes du Nord theatre

Posted on January 4, 2009. Filed under: Billington Michael, Brook Peter, Θέατρο Bouffes du Nord |

Advertisements
Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Peter Brook says a long goodbye to his Paris theatre

Posted on January 4, 2009. Filed under: Billington Michael, Brook Peter, Chrisafis Angelique |

In his only British interview, the veteran theatre director explains why he has chosen to hand over the day-to-day running of the Bouffes du Nord – but insists it’s not the end

Extended au revoir … Peter Brook. Photograph: Eamonn McCabe

Peter Brook

He is perhaps the most influential stage director alive, the man who deliberately broke every rule in theatre, stripped performance spaces bare and let the audience’s imagination do the work. At 83, Peter Brook flinches at the word retirement. But after 34 years at the helm of his revolutionary Paris theatre, the Bouffes du Nord, he has announced a gradual transition to ease in a new generation of directors to run the space.

When Brook seized on the Bouffes du Nord in 1974, it was a dilapidated former music hall and variety theatre. He is slowly handing over to successors, Olivier Mantei and Olivier Poubelle, who both have strong musical backgrounds. The world-famous innovative space, which Brook styled as the ideal theatre, is now likely to focus on the strength of its acoustics in staging a mixture of popular music, opera, classical music, dance and theatre.

Speaking to the Guardian today, in his only British interview, Brook said he had decided against doing a press conference, issuing a press release or making a grand announcement. He sees the move not as a handover but as a “gradual transition from the inside”.

He said: “I wanted to look very realistically to the future. I can’t say I’ll stay here forever. Everyone says something has been created almost invisibly in this theatre over 34 years. A lot of thought went into what would be the proper continuity. I didn’t want to just place someone here and say, ‘Here, take over.’ I never talked about retirement as retirement is something forced on you by the state if you are unfortunate enough to work for the state. This has always been a private theatre.”

Over the next three years, he will slowly hand the reigns over to Olivier Mantei, deputy head of the Paris opera company Opéra-Comique and currently head of the musical programming at the Bouffes du Nord. Olivier Poubelle, a theatre entrepreneur specialising in modern music at some of Paris’s most cutting-edge popular music venues, will work alongside him.

Brook said both Mantei and Poubelle had been part of his team for many years and would allow the Bouffes du Nord to capitalise on one of its most “striking” features: “the marvellous quality of sound there, whether for classical, popular music, very popular music or solo singing. This is in the tradition of the theatre which began its life as a music hall.”

He denied that this would see music taking over from theatre at the space, saying both men were “hugely experienced” in theatre. It was more a question of the current trend for a “coming together of diverse forms of theatre and music”. Brook said the transition would take place in the runup to 2011; he will still direct his own work, including a forthcoming adaptation of Mozart’s The Magic Flute. He said he did not want to throw someone cold into the role who would then feel they had to slavishly follow his own way of working. “

The first thing I wanted to establish – having spent all my life fighting against tradition and saying everything in the theatre must always be in a state of evolution, must always refuse to have a method, a way of working – was to avoid [appointing] a successor who would have to try and prove my line, which is against the whole life force of the theatre.” Asked what he had learned from his 30 years at the theatre, he said: “Never ask yourself what you have learned … only ask yourself what are the circumstances which are different from last year. In that way, you can apply last year’s lessons. Experience means that the ground is prepared. As in Hamlet’s last lines, ‘The readiness is all.'”

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Peter Brook et le Bouffes du Nord

Posted on January 4, 2009. Filed under: Brook Peter, Θέατρο Bouffes du Nord |

lundi 20 novembre 2006 par isabella

le théâtre, il faut le goûter avec la langue. Si, dans l’événement même, la vie est là pour ceux qui le font et ceux qui le regardent, à ce moment-là, c’est du théâtre.

Celui qui a été, ne serait-ce qu’une seul fois au Bouffes du Nord sait qu’en rentrand dans cette salle, l’impression ressentie est celle d’être dans un lieu particulier. Inconsciement, on est amené à faire abstration des murs, du plâtre, de la structure même, pour retrouver la sensation de “holy theatre”, c’est à dire un lieu à la fois hors des conventions et de l’éspace précis où il est circonscrit, et en même temps suffisamment central pour que les questions se posent de façon intime à chacun. Un lieu où l’invisible est rendu visible…

“Il y a un imense secret, caché dans l’un des mots les plus simples qui soient, ‘relation’. Tout est question de relation, entre une chase et autre, entre deux personnes… S’il y a pas de relation, la vie n’est pas là, s’il y a une relation, c’est vivant. Malheureusement, lorsque les structures sociales deviennent non seulement sclérosées, mais fixes, la relation humaine est remplacée par d’autres type de relations.

Lorsqu’on demande à un architecte de construire un théâtre, on attend de lui un bâtiment où soient possibles les relations qui font la vie du théâtre. Celle qui passe pas l’acces du public, sa sortie, la relation entre le tarif et la quantité de spectateurs, la relation de visibilité, la relation au confort – entre fesses et surface…

Lorsque vous allez dans un théâtre, n’importe où, vous devez assumer des milliers de relations déjà inscrites dans le lieu, mais la relation humaine y est rarement la priorité. Souvent, on y va pour l’événement, en dépit du manque derelation humaine.

La découverte des Bouffes du Nord n’a pas été due au hasard : c’était la suite de trois ans d’exploration, en Afrique et ailleurs, avec le Centre International de Recherche Théâtrales. Nous avons d’abord fait des centaines d’improvisations dans de lieux de la région parisienne qui n’avaient jamais été utilisés pour des spettacles. Dans des foyers pour immigrés, des écoles, avec des handicappés, dans des hôpitaux, des prison. L’expérience consistait à aller dans un lieu ingrat et essayer de comprendre quelle est la condition fondamentale pour transformer un lieu qui n’est pas conçu pour le spectacle…

Nous agissons de façon pragmatique. Nous regardions l’endroit, et nous disions : ‘Ah, il y a des chaises…elles sont horribles..Cette salle des fêtes est abominable ! Essayons de disposer lae places différemment, mettons un petit tapis, des coussins par terre.’

Puis nous sommes allés en Afrique et nous avons constaté que, n’importe où, on pouvait mettre un tapis et avoir des gens assis autour. La condition fondamentale était de commencer par la relation humaine qui crée un lieu immédiat, d’émblée. Après ces trois ans d’expérimentation et de voyage, il nuos fallait une base professionnelle pour accueillir les gens. Nous avons trouvé les Bouffes du Nord, à l’abandon… Tout était cassé, mais on s’est dit qu’on pouvait arranger ça, qu’on n’avait pas besoin des structures habituelles, d’un accueil compliqué, qu’on pouvait aller directement de la rue au café et du café è la salle. C’est une sorte de théâtre de boulevard de banlieue, construit comme une mosquée. C’est un principe d’architecture qu’on ne trouve nulle part ailleurs, ce demi-cercle. Nous avons pensé que là, nous avions l’essentiel… Nous avons presque rien changé. Nous avons rempli certains trous et refait le toit, pour la pluie… L’objectif était de rendre possible une relation humaine. C’est la question numéro un. ”

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Ο Πίτερ Μπρουκ παραδίδει τη σκυτάλη

Posted on January 4, 2009. Filed under: Brook Peter, Θέατρο Bouffes du Nord |

Στα 83 του χρόνια, ο διάσημος Βρετανός σκηνοθέτης ετοιμάζει «σιγά σιγά» την αλλαγή φρουράς στο παρισινό θέατρο Bouffes du Nord

The Guardian

Είναι ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή σκηνοθέτες θεάτρου, ίσως εκείνος που έχει ασκήσει τη μεγαλύτερη επιρροή. Έσπασε κάθε θεατρικό κανόνα, απογύμνωσε τους χώρους των παραστάσεων και άφησε τη φαντασία των θεατών να λειτουργήσει. Στα 83 του, ο Πίτερ Μπρουκ δεν έχει καμιά διάθεση να βγει στη σύνταξη. Έπειτα όμως από τρεις και πάνω δεκαετίες που κρατάει τα ηνία στο φημισμένο παρισινό του θέατρο, το Bouffes du Nord, ο Βρετανός σκηνοθέτης ανακοίνωσε ότι θα παραχωρήσει βαθμιαία την καθημερινή λειτουργία του πειραματικού χώρου του σε μια νέα γενιά σκηνοθετών.

Με μια καριέρα που το φάσμα της εκτείνεται από τον Σαίξπηρ έως τον Σάμιουελ Μπέκετ και από την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ουίλιαμ Γκόλντιν «The Lord of the Flies» έως τη θεατρική παρουσίαση του ινδικού έπους Μαχαμπχαράτα, ο Μπρουκ επιμένει ακλόνητα ότι θα δουλεύει μέχρι να πεθάνει. Δίνει όμως την πρώτη ένδειξη πως βαδίζει προς αλλαγή φρουράς, δηλώνοντας ότι φροντίζει για να έρθει στο προσκήνιο μια νέα γενιά.

Μιλώντας στον Guardian, στη μόνη συνέντευξη που παραχώρησε σε βρετανική εφημερίδα για να γνωστοποιήσει τις προθέσεις του, ο Μπρουκ είπε ότι αποφάσισε να μη διοργανώσει συνέντευξη Τύπου ούτε να εκδώσει επίσημη ανακοίνωση. «Θέλησα να κοιτάξω πολύ ρεαλιστικά το μέλλον», είπε. «Δεν πρόκειται να μείνω εδώ για πάντα. Ολοι λένε ότι κάτι σημαντικό έχει δημιουργηθεί σχεδόν αθόρυβα σ’ αυτό το θέατρο μέσα σε 34 χρόνια. Πολλή σκέψη έχει αφιερωθεί στο πώς θα πρέπει να είναι η συνέχεια. Δεν ήθελα να τοποθετήσω απλώς κάποιον και να πω «αυτός είναι». Ποτέ δεν μίλησα για παραίτηση, καθώς η παραίτηση είναι κάτι που σου επιβάλλεται από το κράτος όταν δουλεύεις για το κράτος. Τούτο εδώ ήταν πάντα ένα ιδιωτικό θέατρο».

  • Μαντέι και Πουμπέλ

Ο Μπρουκ θα παραδώσει σιγά σιγά τα ηνία στον Ολιβιέ Μαντέι, υποδιευθυντή της παρισινής Opera-Comique και σημερινό διευθυντή μουσικού προγραμματισμού στο Bouffes du Nord. Μαζί του θα συνεργαστεί ο Ολιβιέ Πουμπέλ, ένας θεατρικός επιχειρηματίας που ασχολείται με τη διοργάνωση συναυλιών μοντέρνας μουσικής σε μερικούς από τους πιο δημοφιλείς μουσικούς χώρους στο Παρίσι.

Οταν ο Μπρουκ πήρε στα χέρια του το Bouffes du Nord το 1974, ήταν ένα ερειπωμένο πρώην μιούζικ χολ και θέατρο βαριετέ σε ένα γκρίζο σταυροδρόμι πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό Gard du Nord. Λαχταρώντας να απομακρυνθεί από τους συμβατικούς θεατρικούς χώρους όπως το Γουέστ Εντ, ο Μπρουκ και ο πειραματικός του θίασος μετασκεύασαν αυτό το παρισινό «ερείπιο» σε μια ιδεώδη σκηνή, έναν παρακμιακό και ηθελημένα ανεπιτήδευτο χώρο παραστάσεων, τον οποίο η Γαλλία εκτιμά σήμερα σαν έναν από τους πιο σημαντικούς πολιτιστικούς της θησαυρούς.

Ο Μπρουκ αρνείται ότι η νέα καλλιτεχνική ηγεσία θα προωθήσει τη μουσική εις βάρος του θεάτρου, λέγοντας ότι αμφότεροι οι διάδοχοί του έχουν «τεράστια εμπειρία» στο θέατρο. Το ζήτημα είναι, είπε, η σύγχρονη τάση για «συνεύρεση διαφορετικών μορφών θεάτρου και μουσικής». Ο Μαντέι και ο Πουμπέλ ήταν μέλη της ομάδας του για πολλά χρόνια και, όπως λέει, θα επιτρέψουν στο Bouffes du Nords να αξιοποιήσει ένα από τα πιο «εκπληκτικά» χαρακτηριστικά του χώρου: «Την υπέροχη ακουστική του».

  • Στα επόμενα χρόνια

Σύμφωνα με τον Μπρουκ, η μετάβαση θα λάβει χώρα στα επόμενα δύο με τρία χρόνια· ο ίδιος θα εξακολουθήσει να σκηνοθετεί τις δικές του παραστάσεις, ανάμεσά τους την επικείμενη διασκευή της όπερας του Μότσαρτ «Ο μαγικός αυλός». Δεν θέλει να σπρώξει απότομα στον ρόλο του κάποιον ο οποίος μετά θα νιώθει ότι πρέπει να ακολουθεί δουλικά τον δικό του τρόπο εργασίας. «Θεός φυλάξοι!» είπε όταν ερωτήθηκε αν υπάρχει μια σειρά «κανόνων Μπρουκ» που πρέπει να τηρούνται.

«Το πρώτο πράγμα που ήθελα να εδραιώσω -έχοντας ξοδέψει όλη τη ζωή μου παλεύοντας εναντίον της παράδοσης και λέγοντας ότι κάθε τι στο θέατρο πρέπει πάντα να είναι σε κατάσταση εξέλιξης, να μην υπακούει σε μεθόδους και κανόνες- ήταν να αποφύγω να διορίσω έναν διάδοχο που θα πρέπει να προσπαθεί να ακολουθήσει τη γραμμή μου, κάτι που είναι ενάντιο στη ζωική δύναμη του θεάτρου».

Όταν τον ρωτήσαμε τι είχε μάθει έπειτα από 34 χρόνια στο θέατρο αυτό, είπε: «Ποτέ μη ρωτάς τον εαυτό σου τι έχεις μάθει… Ρώτα μόνο ποιες περιστάσεις είναι διαφορετικές από της περασμένης χρονιάς. Με τον τρόπο αυτό, μπορείς να εφαρμόσεις τα μαθήματα της προηγούμενης χρονιάς. Πείρα σημαίνει ότι το έδαφος είναι προετοιμασμένο. Οπως λέει στο τέλος ο Αμλετ, «η ετοιμότητα είναι το παν»». [Η Καθημερινή, 04/01/2009]

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Πίτερ Μπρουκ: Το αποτύπωμα ενός ανατρεπτικού

Posted on January 4, 2009. Filed under: Billington Michael, Brook Peter |

https://i2.wp.com/www.thesecretoftheatricalspace.dramaticimagination.com/images/brook.gif

Του Michael Billington

Το νέο για τη «βαθμιαία» απόσυρση του Πίτερ Μπρουκ μάς εξέπληξε όλους. Αν και, σύμφωνα με το ημερολόγιο, είναι 83 ετών, όλοι τον θεωρούσαμε αθάνατο. Αν όμως η είδηση της αργής εξόδου του από τη σκηνή κάνει εντύπωση, είναι επειδή δεν υπάρχει εν ζωή καλλιτέχνης του θεάτρου που να έχει αφήσει τόσο έντονο αποτύπωμα στην τέχνη που επέλεξε.

Αρχικά, η επιθυμία του Μπρουκ ήταν να γίνει κινηματογραφικός σκηνοθέτης. Τη σφραγίδα του όμως την άφησε στο θέατρο. Εκείνο που κόμισε σ’ αυτό στη διάρκεια έξι δεκαετιών είναι μια απέραντη περιέργεια, η απόρριψη λύσεων που ήδη υπήρχαν και μια απαράμιλλη τεχνική μαεστρία. Πολύ πριν γίνει ένα είδος παγκόσμιου γκουρού, ο Μπρουκ υπήρξε περιζήτητος σκηνοθέτης κωμωδιών μπουλβάρ και μιούζικαλ, καθώς επίσης όπερας και Σαίξπηρ. Φαινόταν επίσης να μπορεί να κάνει οποιαδήποτε δουλειά στο θέατρο, όπως έδειξε το 1955 σ’ εκείνον τον εξαιρετικό «Τίτο Ανδρόνικο» που σκηνοθέτησε, σκηνογράφησε και επένδυσε μουσικά, σώζοντας το έργο από αιώνες λήθης. Σήμερα όμως είναι φημισμένος κυρίως για τη δουλειά του μετά το 1974. Εχει δώσει μια σειρά φημισμένων παραγωγών, ανάμεσά τους τα έργα The Conference of the Birds, La Tragedie de Carmen, The Mahabharata, The Man Who, και πιο πρόσφατα το Tierno Bokar.

Σημαντικότερη, ωστόσο, από οποιαδήποτε επιμέρους παραγωγή, υπήρξε η προσπάθεια του Μπρουκ να αποστάξει την ουσία του θεάτρου. Την απογύμνωσε από κάθε περιττή συνθήκη, έδειξε ότι μπορεί να προσαρμοστεί σχεδόν σε κάθε χώρο και, δουλεύοντας με πολυεθνικούς θιάσους, απέδειξε ότι μπορεί να απορροφήσει διαφορετικές πολιτιστικές παραδόσεις. Είναι επικίνδυνο, ωστόσο, να περιβάλλουμε τον Μπρουκ με υπερβολικό σεβασμό. Ο ίδιος είναι πνεύμα αντιλογίας, πειραχτήρι και πραγματιστής. Θυμάμαι πριν από χρόνια που τον είχαμε ρωτήσει για το μέλλον του θεάτρου. Επειτα από μια μακρά παύση, μας είπε: «Το μέλλον του θεάτρου είναι τα φτηνά εισιτήρια». Λόγια απλά αλλά αληθινά, που μας θυμίζουν ότι ο Μπρουκ είναι εξίσου σόουμαν όσο και σαμάνος. [Η Καθημερινή, 04/01/2009]

Peter Brook Short Biography

Theatre and film director, born in London, UK. He studied at Oxford, and his involvement in the theatre began while at university. He directed many classical plays at the Birmingham Repertory Theatre, went to Stratford in 1947, and was also director of productions at the Royal Opera House, Covent Garden (1947–50). Famous for his innovatory approach, during the 1950s he worked on many productions in Britain, Europe, and the USA, and in 1962 returned to Stratford to join the newly established Royal Shakespeare Company for which he directed, among other productions, King Lear (1962) and Peter Weiss’s Marat/Sade (1964), epitomizing Artaud’s Theatre of Cruelty, in which movement, sound, and rhythm rather than words express the underlying ferocity and ruthlessness of human life.

Most of his work in the 1970s was done with the Paris-based Centre for Theatre Research, which he founded and with which he travelled widely in Africa and Asia.

Later Paris productions include an adaptation of The Mahabharata (televised in 1989) and The Tempest (1990). Among his films are The Beggar’s Opera (1952), Lord of the Flies (1962), and King Lear (1969).

His publications include The Shifting Point (1988, autobiography ), Threads of Time (1998, a memoir), and Evoking Shakespeare (1999). He became a Companion of Honour in 1998.

Read Full Post | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...